„Z nienawiści do kobiet” – Justyna Kopińska

Justyna Kopińska, autorka szeroko komentowanego reportażu „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?” oraz obsypanego nagrodami „Polska odwraca oczy”  powraca z kolejną mocną pozycją. „Z nienawiści do kobiet” to zbiór ośmiu opowieści, które wbrew pozorom nie traktują wyłącznie o kobietach, choć nie brakuje tu ich historii. Historii o molestowaniu, poniżaniu, zastraszaniu. Autorka oddaje im głos, by samej zabrać go dopiero w postaci krótkiej rozmowy z Szymonem Jadczakiem.

Nie sposób określić, która część książki poruszy czytelnika najmocniej. Przy tematach tak trudnych, nie godzi się hierarchizować ludzkiego cierpienia. Różnorodność bohaterów i wydarzeń sprawiają, że budzi się w odbiorcy poczucie głębokiej niesprawiedliwości, a co za tym idzie empatii do każdej z ofiar. Sama autorka tylko raz ujawnia swoje emocje. W reportażu o księdzu, który latami gwałcił dwunastoletnią dziewczynkę, nie ponosząc za to żadnej odpowiedzialności. Kopińska spędza godziny na rozmowie z ofiarą (niedoszłą samobójczynią, pacjentką szpitali psychiatrycznych), by następnie udać się na mszę odprawioną przez pedofila Romana B. W rozmowie z księdzem nie boi się zadać trudnych pytań, lecz po wyjściu z kaplicy z emocji przewraca się na ulicy.

„Z nienawiści do kobiet” to osiem doskonale przedstawionych historii, które są pokłosiem rzetelnej, reporterskiej pracy wykonanej przez autorkę. Niezaprzeczalnym walorem książki jest prosty język, który trafi nie tylko do fanów reportaży śledczych, ale do każdego kto sięgnie po tę pozycję. Autorka unika patosu, nie używa górnolotnych sformułowań, żeby podkreślić dramaty swoich bohaterów. Nie gra na emocjach, lecz pozwala, aby to w umyśle i sercu czytelnika zasiało się ziarno świadomości i gniewu. Kopińska nie chce przypodobać się krytykom czy tworzyć literackiej rewolucji. Ona chce dotrzeć do czytelnika i to udaje jej się bezbłędnie.

Dż.